INFLANTY
Kraina obejmująca dzisiejszą Łotwę i Estonię, zamieszkiwana przez plemiona bałtyckie (Kurowie, Zemgalowie, Zelowie, Letgalowie) i ugrofińskie (Liwowie, Estowie).

W 1202 w Inflantach powstał niemiecki zakon rycerski kawalerów mieczowych, który 1237 połączył się z Krzyżakami. To właśnie obszar podbity przez Zakon oraz arcybiskupstwo ryskie i biskupstwa: kurlandzkie, dorpackie i ozylijskie obejmowała nazwa Inflanty (Livland).

Estonię podbitą przez Duńczyków Zakonu odkupił w 1346 roku od króla duńskiego Waldemara IV Atterdaga.

Zakon Inflancki

Zakon Inflancki

Zakon Krzyżacki

Inflancka gałąź Zakonu przetrwała sekularyzację pruskich Krzyżaków w 1525 roku.
W 1561 roku mistrz inflancki Gotthard Kettler zagrożony przez Moskwę poddał Inflanty Polsce.
Inflanty stały się trzecią obok Korony i Litwy częścią składową Rzeczypospolitej jako wspólna własność Korony i Wielkiego Księstwa Litewskiego,
natomiast Kettler jako lennik Polski stał się władcą Księstwa Kurlandii wydzielonego z Inflant.

INFLANTY, KSIĘSTWO INFLANCKIE

Od roku 1561 jako część składowa Rzeczypospolitej obok Korony i Litwy.
W roku 1566 włączenie Inflant (kasztelanie: ryska, trejdeńska, wendeńska, dyneburska) do Wielkiego Księstwa Litewskiego.
Od roku 1569 Księstwo Inflanckie jest wspólną własnością Korony i Litwy.
Po północnej wojnie siedmioletniej (1563–70) i wojnie z Moskwą (1578–82) rozejm w Jamie Zapolskim (1582) ugruntował władzę Polski w Inflantach (bez Estonii i wysp).
W 1582 Inflanty podzielono na prezydentury (w 1598 przekształcone w województwa): wendeńskie, parnawskie i derpskie (dorpackie).
W latach 1621-1629 Rzeczpospolita faktycznie utraciła na rzecz Szwecji większość Inflant.
Powstaje uznany przez Rzeczpospolitą w 1660 podział na Inflanty Szwedzkie (przejęte w 1721 przez Rosję) i Inflanty Polskie (Inflanty Małe, województwo inflanckie z powiatem piltyńskim).
W 1677 oficjalnie powstało województwo inflanckie
Inflanty Polskie dostały się pod panowanie Rosji w 1772 w czasie I rozbioru Polski.

KURLANDIA
KURLANDIA I SEMIGALIA

Księstwo wydzielone z Inflant jako dziedziczne lenno Gottharda Kettlera, po poddaniu Inflant Rzeczypospolitej (1561). Pozostało lennem Rzeczypospolitej do 1795 roku.
Część Kurlandii (terytorium dawnego biskupstwa kurońskiego) zajął królewicz duński Magnus. Po jego śmierci w 1583 przyłączono to terytorium do Księstwa Inflanckiego jako Ziemię Piltyńską.
W latach 1596-1616 lenno kurlandzkie było podzielona na Kurlandię i Semigalię.
Księstwo Kurlandii posiadało kolonie nad rzeką Gambią w Afryce oraz na wyspie św. Antoniego i na Tobago.. Po śmierci Fryderyka Wilhelma (1711) Kurlandia dostała się pod wpływy rosyjskie — wdowa po Fryderyku, Anna (późniejsza carowa) oddała władzę w Kurlandii swemu faworytowi Bironowi. Jego syn Piotr oddał Kurlandię Rosji po III rozbiorze Polski.
Obecnie w granicach Łotwy.

ZIEMIA PILTYŃSKA

W 1583 przyłączono do Inflant Ziemię Piltyńską (terytorium dawnego biskupstwa kurońskiego) wydzieloną w 1582 z Kurlandii i opanowaną przez Magnusa (królewicza duńskiego). Ziemię piltyńską dzierżawił przez jakiś czas margrabia brandenburski Jerzy Fryderyk. W 1611 ziemia piltyńska wróciła pod bezpośrednie władanie Rzeczypospolitej - ze starostą jako przedstawicielem króla Rzeczypospolitej (stanowisko związane z rodem von Maydell).
W 1656 ziemia piltyńska zostaje wykupiona przez Księstwo Kurlandii.
Od 1717 do 1795 ponownie włączona do Rzeczypospolitej.

ESTONIA
Pólnocna część Inflant.
W 1561 roku, po sekularyzacji zakonu inflanckiego zajęta przez Szwecję (część przyłączona wraz z Inflantami do Rzeczypospolitej ).
W 1600 król Zygmunt III Waza ogłosił inkorporację Estonii do Inflant, ale w rezultacie wojen cała Estonia została zajęta przez Szwedów.
Na początku XVIII wieku Estonię opanowała Rosja.
Obecnie niepodległe państwo.